Whatsapp +91 701-157-0196 info@kavitasansar.com

करवाचौथ का त्यौहार


  • दुल्हन का सिंगार और किसी की आँखों में बसने का विचार
    पूरा ही ना हो पाया…
    और इस दिलो-जान से प्यारे दिन की वीरानी
    मेरे रग रग में एक ठंडे लोहे की तरह उतर गयी.
     
    मुझे भी विकल करती है उन कंगनों की झंकार
    जिनसे मैंने अपनी उदास बाहें नहीं सजाई.
    मुझे भी सताती हैं मेहंदी की वो लाल मदमाती लकीरें
    जो मेरी आकांक्षित हथेलियों पर नहीं लहराईं.
    मुझे भी आमन्त्रण देती है उन पायलों और बिछूओं की कसमसाहट
    जो मेरे तन मन को कस के बाँध ही ना पाई.
    मुझे भी श्राप देते हैं मेरी चिरंतन सूनी सेज के वो फूल
    जिनके अंगारों में मैं एक तड़पती बिजली सी दहक ही ना पाई.
     
    और फिर पल बीते….और फिर धीरे धीरे…
    मै इक मचलती दरिया ना रह कर निपट सूनी मिटटी से भरी दरिया में परिवर्तित हो गयी
    रस के सब धारे तो सूख गए पर….
    मै अभी जिन्दा हूँ…….
     
    इस मन का क्या करुँ?
    कहाँ ले जाऊं?
    कैसे दिलासा दूँ?
    क्या बहाना बनाऊं?
    इस मन की यंत्रणा किसे समझाऊँ?
     
    जो हर वर्ष शोक मनाता है अपने टूटे दिल का,
    जो अब किसी तरह की उम्मीद भी नहीं रखता.
    जो अब किसी बंधन में बंधने को भी नहीं तरसता,
    जो अब चाहता है तो सिर्फ परमात्मा से आत्मा के मिलन का रिश्ता.
     
    जो बस अब यही चाहता है कि..
    जो बदल ना पाया उसे सहने की हिम्मत जुटा ले
    जो विरह के दुःख मिले उन्हें अपने आँचल में छुपा ले
    और चुप चाप रो ले,..आँसू बहा ले….
     
    कुछ ऐसे आँसू जो बहें तो शर्मिन्दगी ना महसूस हो
    कुछ ऐसे आँसू जो बहें तो दिल को दिलासा दें
    कुछ ऐसे आँसू जो बहें तो मन को राहत दें
    कुछ ऐसे आँसू जो बहें तो आत्मा को निखार दें
    कुछ ऐसे आँसू जो बहें तो अगले जनम का आईना निखार दें
     
    जिस आइने में मैं फिर से खुद को देखूं …ऐसे कि….
     
    फिर एक रंग बिरंगी पंखों वाली तितली
    जो इन्द्र धनुष तक उड़ सकने की क्षमता रखे
    फिर एक मचलती खिलखिलाती दरिया
    जो इस बंजर धरती को अपने रस से उबार दे
    फिर एक सोलह श्रृंगार युत दुल्हन
    पहने सिंदूर, पायल, बिछिया, कंगन, और
    अपने साँवरे की सेज गुंजार दे


  • dulhan kaa singaar aur kisii kii aankhon men basane kaa vichaar
    pooraa hii naa ho paayaa…
    aur is dilo-jaan se pyaare din kii viiraanii
    mere rag rag men ek ThanDe lohe kii tarah utar gayii.
     
    mujhe bhii vikal karatii hai un kanganon kii jhankaar
    jinase mainne apanii udaas baahen nahiin sajaaii.
    mujhe bhii sataatii hain mehandii kii vo laal madamaatii lakiiren
    jo merii aakaankSit hatheliyon par nahiin laharaaiin.
    mujhe bhii aamantraN detii hai un paayalon aur bichhooon kii kasamasaahaT
    jo mere tan man ko kas ke baandh hii naa paaii.
    mujhe bhii shraap dete hain merii chirantan soonii sej ke vo fool
    jinake angaaron men main ek taDpatii bijalii sii dahak hii naa paaii.
     
    aur fir pal biite….aur fir dhiire dhiire…
    mai ik machalatii dariyaa naa rah kar nipaT soonii miTaTii se bharii dariyaa men parivartit ho gayii
    ras ke sab dhaare to sookh gae par….
    mai abhii jindaa hoon…….
     
    is man kaa kyaa karun?
    kahaan le jaaoon?
    kaise dilaasaa doon?
    kyaa bahaanaa banaaoon?
    is man kii yantraNaa kise samajhaaoon?
     
    jo har varS shok manaataa hai apane TooTe dil kaa,
    jo ab kisii tarah kii ummiid bhii nahiin rakhataa.
    jo ab kisii bandhan men bandhane ko bhii nahiin tarasataa,
    jo ab chaahataa hai to sirf paramaatmaa se aatmaa ke milan kaa rishtaa.
     
    jo bas ab yahii chaahataa hai ki..
    jo badal naa paayaa use sahane kii himmat juTaa le
    jo virah ke duHkh mile unhen apane aanchal men chhupaa le
    aur chup chaap ro le,..aansoo bahaa le….
     
    kuchh aise aansoo jo bahen to sharmindagii naa mahasoos ho
    kuchh aise aansoo jo bahen to dil ko dilaasaa den
    kuchh aise aansoo jo bahen to man ko raahat den
    kuchh aise aansoo jo bahen to aatmaa ko nikhaar den
    kuchh aise aansoo jo bahen to agale janam kaa aaiinaa nikhaar den
     
    jis aaine men main fir se khud ko dekhoon …aise ki….
     
    fir ek rang birangii pankhon vaalii titalii
    jo indr dhanuS tak uD sakane kii kSamataa rakhe
    fir ek machalatii khilakhilaatii dariyaa
    jo is banjar dharatii ko apane ras se ubaar de
    fir ek solah shrRingaar yut dulhan
    pahane sindoor, paayal, bichhiyaa, kangan, aur
    apane saanvare kii sej gunjaar de


  • ਦੁਲ੍ਹਨ ਕਾ ਸਿੰਗਾਰ ਔਰ ਕਿਸੀ ਕੀ ਆਖੋੰ ਮੇੰ ਬਸਨੇ ਕਾ ਵਿਚਾਰ
    ਪੂਰਾ ਹੀ ਨਾ ਹੋ ਪਾਯਾ…
    ਔਰ ਇਸ ਦਿਲੋ-ਜਾਨ ਸੇ ਪ੍ਯਾਰੇ ਦਿਨ ਕੀ ਵੀਰਾਨੀ
    ਮੇਰੇ ਰਗ ਰਗ ਮੇੰ ਏਕ ਠੰਡੇ ਲੋਹੇ ਕੀ ਤਰਹ ਉਤਰ ਗਯੀ.
     
    ਮੁਝੇ ਭੀ ਵਿਕਲ ਕਰਤੀ ਹੈ ਉਨ ਕੰਗਨੋੰ ਕੀ ਝੰਕਾਰ
    ਜਿਨਸੇ ਮੈੰਨੇ ਅਪਨੀ ਉਦਾਸ ਬਾਹੇੰ ਨਹੀੰ ਸਜਾਈ.
    ਮੁਝੇ ਭੀ ਸਤਾਤੀ ਹੈੰ ਮੇਹੰਦੀ ਕੀ ਵੋ ਲਾਲ ਮਦਮਾਤੀ ਲਕੀਰੇੰ
    ਜੋ ਮੇਰੀ ਆਕਾੰਕ੍ਸ਼ਿਤ ਹਥੇਲਿਯੋੰ ਪਰ ਨਹੀੰ ਲਹਰਾਈੰ.
    ਮੁਝੇ ਭੀ ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਣ ਦੇਤੀ ਹੈ ਉਨ ਪਾਯਲੋੰ ਔਰ ਬਿਛੂਓੰ ਕੀ ਕਸਮਸਾਹਟ
    ਜੋ ਮੇਰੇ ਤਨ ਮਨ ਕੋ ਕਸ ਕੇ ਬਾਧ ਹੀ ਨਾ ਪਾਈ.
    ਮੁਝੇ ਭੀ ਸ਼੍ਰਾਪ ਦੇਤੇ ਹੈੰ ਮੇਰੀ ਚਿਰੰਤਨ ਸੂਨੀ ਸੇਜ ਕੇ ਵੋ ਫੂਲ
    ਜਿਨਕੇ ਅੰਗਾਰੋੰ ਮੇੰ ਮੈੰ ਏਕ ਤਡਪਤੀ ਬਿਜਲੀ ਸੀ ਦਹਕ ਹੀ ਨਾ ਪਾਈ.
     
    ਔਰ ਫਿਰ ਪਲ ਬੀਤੇ….ਔਰ ਫਿਰ ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ…
    ਮੈ ਇਕ ਮਚਲਤੀ ਦਰਿਯਾ ਨਾ ਰਹ ਕਰ ਨਿਪਟ ਸੂਨੀ ਮਿਟਟੀ ਸੇ ਭਰੀ ਦਰਿਯਾ ਮੇੰ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤ ਹੋ ਗਯੀ
    ਰਸ ਕੇ ਸਬ ਧਾਰੇ ਤੋ ਸੂਖ ਗਏ ਪਰ….
    ਮੈ ਅਭੀ ਜਿਨ੍ਦਾ ਹੂ…….
     
    ਇਸ ਮਨ ਕਾ ਕ੍ਯਾ ਕਰੁ?
    ਕਹਾ ਲੇ ਜਾਊੰ?
    ਕੈਸੇ ਦਿਲਾਸਾ ਦੂ?
    ਕ੍ਯਾ ਬਹਾਨਾ ਬਨਾਊੰ?
    ਇਸ ਮਨ ਕੀ ਯੰਤ੍ਰਣਾ ਕਿਸੇ ਸਮਝਾਊ?
     
    ਜੋ ਹਰ ਵਰ੍ਸ਼ ਸ਼ੋਕ ਮਨਾਤਾ ਹੈ ਅਪਨੇ ਟੂਟੇ ਦਿਲ ਕਾ,
    ਜੋ ਅਬ ਕਿਸੀ ਤਰਹ ਕੀ ਉਮ੍ਮੀਦ ਭੀ ਨਹੀੰ ਰਖਤਾ.
    ਜੋ ਅਬ ਕਿਸੀ ਬੰਧਨ ਮੇੰ ਬੰਧਨੇ ਕੋ ਭੀ ਨਹੀੰ ਤਰਸਤਾ,
    ਜੋ ਅਬ ਚਾਹਤਾ ਹੈ ਤੋ ਸਿਰ੍ਫ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸੇ ਆਤ੍ਮਾ ਕੇ ਮਿਲਨ ਕਾ ਰਿਸ਼੍ਤਾ.
     
    ਜੋ ਬਸ ਅਬ ਯਹੀ ਚਾਹਤਾ ਹੈ ਕਿ..
    ਜੋ ਬਦਲ ਨਾ ਪਾਯਾ ਉਸੇ ਸਹਨੇ ਕੀ ਹਿਮ੍ਮਤ ਜੁਟਾ ਲੇ
    ਜੋ ਵਿਰਹ ਕੇ ਦੁਃਖ ਮਿਲੇ ਉਨ੍ਹੇੰ ਅਪਨੇ ਆਚਲ ਮੇੰ ਛੁਪਾ ਲੇ
    ਔਰ ਚੁਪ ਚਾਪ ਰੋ ਲੇ,..ਆਸੂ ਬਹਾ ਲੇ….
     
    ਕੁਛ ਐਸੇ ਆਸੂ ਜੋ ਬਹੇੰ ਤੋ ਸ਼ਰ੍ਮਿਨ੍ਦਗੀ ਨਾ ਮਹਸੂਸ ਹੋ
    ਕੁਛ ਐਸੇ ਆਸੂ ਜੋ ਬਹੇੰ ਤੋ ਦਿਲ ਕੋ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇੰ
    ਕੁਛ ਐਸੇ ਆਸੂ ਜੋ ਬਹੇੰ ਤੋ ਮਨ ਕੋ ਰਾਹਤ ਦੇੰ
    ਕੁਛ ਐਸੇ ਆਸੂ ਜੋ ਬਹੇੰ ਤੋ ਆਤ੍ਮਾ ਕੋ ਨਿਖਾਰ ਦੇੰ
    ਕੁਛ ਐਸੇ ਆਸੂ ਜੋ ਬਹੇੰ ਤੋ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਕਾ ਆਈਨਾ ਨਿਖਾਰ ਦੇੰ
     
    ਜਿਸ ਆਇਨੇ ਮੇੰ ਮੈੰ ਫਿਰ ਸੇ ਖੁਦ ਕੋ ਦੇਖੂੰ …ਐਸੇ ਕਿ….
     
    ਫਿਰ ਏਕ ਰੰਗ ਬਿਰੰਗੀ ਪੰਖੋੰ ਵਾਲੀ ਤਿਤਲੀ
    ਜੋ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਨੁਸ਼ ਤਕ ਉਡ ਸਕਨੇ ਕੀ ਕ੍ਸ਼ਮਤਾ ਰਖੇ
    ਫਿਰ ਏਕ ਮਚਲਤੀ ਖਿਲਖਿਲਾਤੀ ਦਰਿਯਾ
    ਜੋ ਇਸ ਬੰਜਰ ਧਰਤੀ ਕੋ ਅਪਨੇ ਰਸ ਸੇ ਉਬਾਰ ਦੇ
    ਫਿਰ ਏਕ ਸੋਲਹ ਸ਼੍ਰੰਗਾਰ ਯੁਤ ਦੁਲ੍ਹਨ
    ਪਹਨੇ ਸਿੰਦੂਰ, ਪਾਯਲ, ਬਿਛਿਯਾ, ਕੰਗਨ, ਔਰ
    ਅਪਨੇ ਸਾਵਰੇ ਕੀ ਸੇਜ ਗੁੰਜਾਰ ਦੇ

About the Author

Related Posts

Leave a Reply

*