Whatsapp +91 701-157-0196 info@kavitasansar.com

कहानी


  • वो आया
    मेरा मन कुछ भरमाया
    इससे पहले कि मै कुछ सोचती
    अपने मन को टटोलती या कुछ सपने बुनती
    अचानक पाया कि
    वो तो था सिर्फ एक साया.
     
    सालों बीते
    जिन्दगी ने एक दिन फिर सामने ला खड़ा किया
    मैने हैरानी से पलकें झपकाईं तो
    उसे उसके जीवन साथी के संग पाया,
    और वो?
    कुछ नया नया सा…
    हालांकि पुरुष था,
    फिर भी कुछ शर्माता सा पेश आया.
     
    मैं अचानक नींद से जागी
    सब उमीदें जैसे पर लगा कर भागीं
    और मैं जिन्दी के पथरीले धरातल पर आ खड़ी हुई.
    तो अब? अब आगे बदना होगा
    खुद ही खुद को संभाल कर
    नई राहें तलाश करने को चलना होगा.
     
    मैं चलती रही
    कुछ राहें बनती रहीं, कुछ मैं बनाती रही
    वो भी चलता रहा
    पुरुष था ना,
    उसके लिये राहें आसानी से खुलती रहीं
    सालों पर सालों की परतें जमती रहीं.
     
    एक दिन फिर मिले
    वो ही पुरानी बातें…..पुराने शिकवे गिले
    मेरे सपनों की रानी थीं तुम
    क्यों तब कुछ नहीं बोलीं थीं तुम?
    आज भी तुम्हें पूजता हूँ.
    काश…तुम्हारा हाथ थाम कर चला होता
    तो सफ़र कुछ अलग अंदाज में ढला होता.
     
    मैं फिर हैरान परेशान……
    वापिस मन की गहराईयों में उतरी
    अपने वर्त्तमान की ऊचाईयों नीचाईयों में भटकी
    शायद अभी भी कुछ था
    जो कसमसाता था, सवाल करता था
    कि ये ना होता तो क्या होता?
    वैसा होता तो क्या अच्छा होता?
    सवाल तो बहुत थे पर जवाब कुछ ना आया.
     
    फिर एक दिन जाना
    कि वो मौत से वाबस्ता था
    मेरा मन ना रोता था ना हँसता था
    फिर भी ना जाने क्यों यूँ ही पल पल तड़पता था.
     
    आखिर आ खड़ी हुई परम पिता ईश्वर के द्वारे
    माँगी दुआएं,
    और बांधी हर ठिकाने मन्नती धागों की कतारें.
    जाने मेरे धागे पक्के थे
    या फिर मेरी दुआएं सच्चीं
    या फिर था बस एक बहाना….
    वो मौत के दरवाज़े से
    खुदा के रहमों करम में लिपटा लौट आया.
     
    जिन्दगी की रफ़्तार बहुत भारी है
    वो ही दस्तूर अब फिर से ज़ारी है
    अब ना कोई खबर आती है ना जाती है
    मगर इतना जानती हूँ कि
    आजकल वो फिर से हँसता बसता है
    पर हाँ….अब फिर से उसका और मेरा अलग अलग रास्ता है.
     
    क्या करें?
    खुदा के बन्दे हर नए मोड़ पर एक नया रास्ता तलाशते हैं..
    और फिर..
    जिन्दगी के सफ़र तो बस अपने अपने ठिकानों पर ही जँचते हैं.


  • vo aayaa
    meraa man kuchh bharamaayaa
    isase pahale ki mai kuchh sochatii
    apane man ko TaTolatii yaa kuchh sapane bunatii
    achaanak paayaa ki
    vo to thaa sirf ek saayaa.
     
    saalon biite
    jindagii ne ek din fir saamane laa khaDaa kiyaa
    maine hairaanii se palaken jhapakaaiin to
    use usake jiivan saathii ke sang paayaa,
    aur vo?
    kuchh nayaa nayaa saa…
    haalaanki puruS thaa,
    fir bhii kuchh sharmaataa saa pesh aayaa.
     
    main achaanak niind se jaagii
    sab umiiden jaise par lagaa kar bhaagiin
    aur main jindii ke pathariile dharaatal par aa khaDii huii.
    to ab? ab aage badanaa hogaa
    khud hii khud ko sanbhaal kar
    naii raahen talaash karane ko chalanaa hogaa.
     
    main chalatii rahii
    kuchh raahen banatii rahiin, kuchh main banaatii rahii
    vo bhii chalataa rahaa
    puruS thaa naa,
    usake liye raahen aasaanii se khulatii rahiin
    saalon par saalon kii paraten jamatii rahiin.
     
    ek din fir mile
    vo hii puraanii baaten…..puraane shikave gile
    mere sapanon kii raanii thiin tum
    kyon tab kuchh nahiin boliin thiin tum?
    aaj bhii tumhen poojataa hoon.
    kaash…tumhaaraa haath thaam kar chalaa hotaa
    to safr kuchh alag andaaj men Dhalaa hotaa.
     
    main fir hairaan pareshaan……
    vaapis man kii gaharaaiiyon men utarii
    apane varttamaan kii oochaaiiyon niichaaiiyon men bhaTakii
    shaayad abhii bhii kuchh thaa
    jo kasamasaataa thaa, savaal karataa thaa
    ki ye naa hotaa to kyaa hotaa?
    vaisaa hotaa to kyaa achchhaa hotaa?
    savaal to bahut the par javaab kuchh naa aayaa.
     
    fir ek din jaanaa
    ki vo maut se vaabastaa thaa
    meraa man naa rotaa thaa naa hansataa thaa
    fir bhii naa jaane kyon yoon hii pal pal taDpataa thaa.
     
    aakhir aa khaDii huii param pitaa iishvar ke dvaare
    maangii duaaen,
    aur baandhii har Thikaane mannatii dhaagon kii kataaren.
    jaane mere dhaage pakke the
    yaa fir merii duaaen sachchiin
    yaa fir thaa bas ek bahaanaa….
    vo maut ke daravaaje se
    khudaa ke rahamon karam men lipaTaa lauT aayaa.
     
    jindagii kii raftaar bahut bhaarii hai
    vo hii dastoor ab fir se jaarii hai
    ab naa koii khabar aatii hai naa jaatii hai
    magar itanaa jaanatii hoon ki
    aajakal vo fir se hansataa basataa hai
    par haan….ab fir se usakaa aur meraa alag alag raastaa hai.
     
    kyaa karen?
    khudaa ke bande har nae moD par ek nayaa raastaa talaashate hain..
    aur fir..
    jindagii ke safr to bas apane apane Thikaanon par hii janchate hain.


  • ਵੋ ਆਯਾ
    ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੁਛ ਭਰਮਾਯਾ
    ਇਸਸੇ ਪਹਲੇ ਕਿ ਮੈ ਕੁਛ ਸੋਚਤੀ
    ਅਪਨੇ ਮਨ ਕੋ ਟਟੋਲਤੀ ਯਾ ਕੁਛ ਸਪਨੇ ਬੁਨਤੀ
    ਅਚਾਨਕ ਪਾਯਾ ਕਿ
    ਵੋ ਤੋ ਥਾ ਸਿਰ੍ਫ ਏਕ ਸਾਯਾ.
     
    ਸਾਲੋੰ ਬੀਤੇ
    ਜਿਨ੍ਦਗੀ ਨੇ ਏਕ ਦਿਨ ਫਿਰ ਸਾਮਨੇ ਲਾ ਖਡਾ ਕਿਯਾ
    ਮੈਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਸੇ ਪਲਕੇੰ ਝਪਕਾਈੰ ਤੋ
    ਉਸੇ ਉਸਕੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਕੇ ਸੰਗ ਪਾਯਾ,
    ਔਰ ਵੋ?
    ਕੁਛ ਨਯਾ ਨਯਾ ਸਾ…
    ਹਾਲਾੰਕਿ ਪੁਰੁਸ਼ ਥਾ,
    ਫਿਰ ਭੀ ਕੁਛ ਸ਼ਰ੍ਮਾਤਾ ਸਾ ਪੇਸ਼ ਆਯਾ.
     
    ਮੈੰ ਅਚਾਨਕ ਨੀੰਦ ਸੇ ਜਾਗੀ
    ਸਬ ਉਮੀਦੇੰ ਜੈਸੇ ਪਰ ਲਗਾ ਕਰ ਭਾਗੀੰ
    ਔਰ ਮੈੰ ਜਿਨ੍ਦੀ ਕੇ ਪਥਰੀਲੇ ਧਰਾਤਲ ਪਰ ਆ ਖਡੀ ਹੁਈ.
    ਤੋ ਅਬ? ਅਬ ਆਗੇ ਬਦਨਾ ਹੋਗਾ
    ਖੁਦ ਹੀ ਖੁਦ ਕੋ ਸੰਭਾਲ ਕਰ
    ਨਈ ਰਾਹੇੰ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਨੇ ਕੋ ਚਲਨਾ ਹੋਗਾ.
     
    ਮੈੰ ਚਲਤੀ ਰਹੀ
    ਕੁਛ ਰਾਹੇੰ ਬਨਤੀ ਰਹੀੰ, ਕੁਛ ਮੈੰ ਬਨਾਤੀ ਰਹੀ
    ਵੋ ਭੀ ਚਲਤਾ ਰਹਾ
    ਪੁਰੁਸ਼ ਥਾ ਨਾ,
    ਉਸਕੇ ਲਿਯੇ ਰਾਹੇੰ ਆਸਾਨੀ ਸੇ ਖੁਲਤੀ ਰਹੀੰ
    ਸਾਲੋੰ ਪਰ ਸਾਲੋੰ ਕੀ ਪਰਤੇੰ ਜਮਤੀ ਰਹੀੰ.
     
    ਏਕ ਦਿਨ ਫਿਰ ਮਿਲੇ
    ਵੋ ਹੀ ਪੁਰਾਨੀ ਬਾਤੇੰ…..ਪੁਰਾਨੇ ਸ਼ਿਕਵੇ ਗਿਲੇ
    ਮੇਰੇ ਸਪਨੋੰ ਕੀ ਰਾਨੀ ਥੀੰ ਤੁਮ
    ਕ੍ਯੋੰ ਤਬ ਕੁਛ ਨਹੀੰ ਬੋਲੀੰ ਥੀੰ ਤੁਮ?
    ਆਜ ਭੀ ਤੁਮ੍ਹੇੰ ਪੂਜਤਾ ਹੂ.
    ਕਾਸ਼…ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਹਾਥ ਥਾਮ ਕਰ ਚਲਾ ਹੋਤਾ
    ਤੋ ਸਫਰ ਕੁਛ ਅਲਗ ਅੰਦਾਜ ਮੇੰ ਢਲਾ ਹੋਤਾ.
     
    ਮੈੰ ਫਿਰ ਹੈਰਾਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ……
    ਵਾਪਿਸ ਮਨ ਕੀ ਗਹਰਾਈਯੋੰ ਮੇੰ ਉਤਰੀ
    ਅਪਨੇ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨ ਕੀ ਊਚਾਈਯੋੰ ਨੀਚਾਈਯੋੰ ਮੇੰ ਭਟਕੀ
    ਸ਼ਾਯਦ ਅਭੀ ਭੀ ਕੁਛ ਥਾ
    ਜੋ ਕਸਮਸਾਤਾ ਥਾ, ਸਵਾਲ ਕਰਤਾ ਥਾ
    ਕਿ ਯੇ ਨਾ ਹੋਤਾ ਤੋ ਕ੍ਯਾ ਹੋਤਾ?
    ਵੈਸਾ ਹੋਤਾ ਤੋ ਕ੍ਯਾ ਅਚ੍ਛਾ ਹੋਤਾ?
    ਸਵਾਲ ਤੋ ਬਹੁਤ ਥੇ ਪਰ ਜਵਾਬ ਕੁਛ ਨਾ ਆਯਾ.
     
    ਫਿਰ ਏਕ ਦਿਨ ਜਾਨਾ
    ਕਿ ਵੋ ਮੌਤ ਸੇ ਵਾਬਸ੍ਤਾ ਥਾ
    ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਾ ਰੋਤਾ ਥਾ ਨਾ ਹਸਤਾ ਥਾ
    ਫਿਰ ਭੀ ਨਾ ਜਾਨੇ ਕ੍ਯੋੰ ਯੂ ਹੀ ਪਲ ਪਲ ਤਡਪਤਾ ਥਾ.
     
    ਆਖਿਰ ਆ ਖਡੀ ਹੁਈ ਪਰਮ ਪਿਤਾ ਈਸ਼੍ਵਰ ਕੇ ਦ੍ਵਾਰੇ
    ਮਾਗੀ ਦੁਆਏੰ,
    ਔਰ ਬਾੰਧੀ ਹਰ ਠਿਕਾਨੇ ਮਨ੍ਨਤੀ ਧਾਗੋੰ ਕੀ ਕਤਾਰੇੰ.
    ਜਾਨੇ ਮੇਰੇ ਧਾਗੇ ਪਕ੍ਕੇ ਥੇ
    ਯਾ ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਦੁਆਏੰ ਸਚ੍ਚੀੰ
    ਯਾ ਫਿਰ ਥਾ ਬਸ ਏਕ ਬਹਾਨਾ….
    ਵੋ ਮੌਤ ਕੇ ਦਰਵਾਜੇ ਸੇ
    ਖੁਦਾ ਕੇ ਰਹਮੋੰ ਕਰਮ ਮੇੰ ਲਿਪਟਾ ਲੌਟ ਆਯਾ.
     
    ਜਿਨ੍ਦਗੀ ਕੀ ਰਫ੍ਤਾਰ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਹੈ
    ਵੋ ਹੀ ਦਸ੍ਤੂਰ ਅਬ ਫਿਰ ਸੇ ਜਾਰੀ ਹੈ
    ਅਬ ਨਾ ਕੋਈ ਖਬਰ ਆਤੀ ਹੈ ਨਾ ਜਾਤੀ ਹੈ
    ਮਗਰ ਇਤਨਾ ਜਾਨਤੀ ਹੂ ਕਿ
    ਆਜਕਲ ਵੋ ਫਿਰ ਸੇ ਹਸਤਾ ਬਸਤਾ ਹੈ
    ਪਰ ਹਾ….ਅਬ ਫਿਰ ਸੇ ਉਸਕਾ ਔਰ ਮੇਰਾ ਅਲਗ ਅਲਗ ਰਾਸ੍ਤਾ ਹੈ.
     
    ਕ੍ਯਾ ਕਰੇੰ?
    ਖੁਦਾ ਕੇ ਬਨ੍ਦੇ ਹਰ ਨਏ ਮੋਡ ਪਰ ਏਕ ਨਯਾ ਰਾਸ੍ਤਾ ਤਲਾਸ਼ਤੇ ਹੈੰ..
    ਔਰ ਫਿਰ..
    ਜਿਨ੍ਦਗੀ ਕੇ ਸਫਰ ਤੋ ਬਸ ਅਪਨੇ ਅਪਨੇ ਠਿਕਾਨੋੰ ਪਰ ਹੀ ਜਚਤੇ ਹੈੰ.

About the Author

Related Posts

Leave a Reply

*